"WHEREVER YOU GO"

I remember you caught me out in the rain,
Im feeling so alone and im in a deep pain,
You go near me and hurriedly hugged me,
Then said,"im here now, dont be worry.."

You taught me how to raise beyond all my mistakes,
Sharing to me a big part of you that makes me feel so great,
The hopelessness inside me turns into courage,
And im very thankful, for you help me change.

Wherever I go, let me feel that youre still here..
I wont be far away, just think that im near...
Coz i will hold you close into my heart and it wont never tear apart..
The care and love will never fade away,
Coz forever, in memory, i'll stay...

Bakit may nararamdaman pa rin ako para sa kanya? Bakit nandito pa rin ako kasama sya? Bakit hanggang ngayon sya pa rin ang laman ng puso ko? Bakit ko pa sya iniintindi? Bakit ko pa sya namimiss?Bakit magpasahanggang ngayon umaasa pa rin ako na magiging kami pa rin sa huli?

Nangako na ako nung nakaraan linggo, na hinding hindi ko na sya gagambalin pagdating ng bagong taon. Pero bakit ganito pa rin? I hate myself for loving him like this… alam ko naman kasi na stupid na to pero nandito pa rin ako…what shall I do? Slap myself till I drop? I cant make him love me. Ako pa lang naman pa rin yung magiting na txtmate nya na hanggang ngayon umaasa na higit pa dun.. ako lang naman yung babaeng naghihintay na saluhin nya. Sino nga ba sya? Sya si keejay eviota noon, yun yung pangalan na pinaghahawakan ko noon. Pinaghahanap ko sa kahit ilang sulok ng mundo. Pinagpantasyahan ko ang tao na nasa likod ng pangalan yun..pero kasinungalingan lang pala ang lahat. Ang tanga tanga ko talaga. Sa loob ba naman ng mahabang panahon, yung tao sa likod ng pangalang yun ay minahal ko? Isang malaking rason na ito upang magalit sa kanya, malaking rason na para alisin at kalimutan sya sa puso’t isip ko. Sya daw si keejay Lorenzo, gusto kong maniwala. Pero paano? Pinaghahanap ko pa rin sya sa pagkataong yun pero wala pa rin akong mahagilap. Isa syang napakamisteryosong nilalang na ibinigay sa kin. Nakilala ko nga sa mapanlinlang na paraan. How could I love someone na ni pangala’y pinagdududahan pa na paniwalaan?

Sa totoo lang dapat matagal na akong walang communication sa kanya pero andito. Pabalik balik lang. kasama ko sya, kumustahan, kwentuhan, tapos mawawala. Kinabukasan anjan na naman sya tapos mawawala na naman. Ang dami dami ng rason sa paligid ko, pero andito pa rin ako. Minamahal sya. Ang sakit sa side ko na magmahal sa tao na hindi ako mahal…gayong may mga taong naghihintay sa akin na ambunan man lang ng konting pagmamahal at panahon sa kin. Panahon na inaaksaya ko sa kanya. Nasanay akong mahalin sya. Kaya nahihirapan ako. Nahihirapan akong pakawalan sya. Marahil nahihirapan din syang turuan ang sarili nya na mahalin ako.

Sa panig ko, kaawa awa ang pag ibig na hindi natutumbasan. Kahit sabihin man na, “basta malaman lang nya na mahal ko sya, ok na.” pero paano mo maikakaila na sa bawat pagnilaynilay mo sa mga panahon na inalagaan mo at minahal mo yung taong yun ay di man lang sumagi sa isip nila na “ bakit hindi ko suklian ang pagmamahal ng taong to?” ang daming katanungan sa isip ko, ang damiin kong gustong sabihin sa kanya pero nauunahan ako ng takot. Takot ako nab aka marinig ulit sa kanya yung mga kataga na sinabi nya sa kin noon. Masakit kung maririnig ko ulit.panahon man ang nagbago, pero ang damdamin nya para sa akin ay nanatili.nanatiling hanggang kaibigan lang. hanggang doon lang..

Pinakahihiling ko pa rin na sana gumising sya isang araw at mapagtatanto na mahal na nya ako gaya ng pagmamahal ko sa kanya. Nakakatawa at nakapagpapatanga sa akin ang mga bagay na matagal ko na sanang binitiwan pero magpasahanggang ngayo’y hawak ko pa rin. Nasasaktan ako sa tuwing naalala ko na nasaktan na nya ako minsan pero binalewala ko lamang dahil takot ako na iwan nya ako bigla. Nasasaktan ako sa tuwing pinagmumukha nya akong tanga. Nasasaktan din ako sa tuwing nararamdaman ko na mahal ko pa rin sya. Ayoko na sana sa damdaming ito, gusto ko ng tigilan..gusto ko ng wakasan at kalimutan. Pero mahirap, dahil sya pa rin ang tanging taong aking pinakahanap hanap. Maging sa aking panaginip...

para sa taong nanakit ng damdamin ko

Pag naalala kong nasaktan mo ko wala akong magawa.nag uunahan ang emosyon na unti unting dumudurog sa 'king kalooban. Di ko alam kung dapat ko pa ba 'tong iiyak?ang katarungan ko,"Bakit?Para san pa?Kung iiyak ako, malalaman ba nya? Kung iiyak ako, kasabay din bang aagos yung dinulot nyang sakit?Kung iiyak ba ko,kinabukasan ba magiging okay na ba ako at di na iiyak ulit?" Pinagtatawanan ko nalang ang aking sarili pag nararamdaman ko na gusto kong umiyak..Napaghihinaan ako ng loob,naawa ako sa sarili ko pag umiiyak ako, kasi itinatak ko na sa sarili ko na hindi na ko iiyak..Hindi ako iiyak.

Hinahabol pa rin ako ng mga ala ala natin. Lalo akong nasasadlak sa kalungkutan. Naibaling ko na sana sa ibang bagay, ngunit pag nakakarinig ako ng tungkol sayo, Hinahatak na naman ang isip ko para isipin at alalahanin ka. Kahit hindi na dapat. Okay na sana ako..Nakakangiti sa ibang dahilan.Nagiging positibo ang pananaw sa kabila ng bigat na nararamdaman..Sa mga panahong ito, alam ko kung paano ka kalimutan,sinisimulan ko nga pero pumapasok ka pa rin sa isip ko, kahit di sinasadya.kung pwede lang sana okupahan ng ibang bagay ang isip ko, na ni pangalan mo'y hndi na marinig, mga alaala sa bawat sandali di na maibalik o di na maalala. Kung pwede lang sana takasn ang mundo na kung saan kabilang ka pa. para naman isang araw, pagising  ko, di na ikaw ang laman ng puso't isip ko.

BLANGKO

Sa bawat araw na nagdaraan..
Tila paghihirap ko'y walang katapusan.
Buong pagkatao'y balot ng kalungkutan.
Lubog sa luhang tila walang pagidlan.

Kaligayahan ko'y kay hirap abutin.
Nangangamba aking puso't damdamin
Dahil limot ng lahat ang aking presensya
Kaya ako ay palaging naiiwang masaya.

Ni walang nakakaalam sa aking suliranin
Pagkat bingi at bulag ang mga taong nakapaligid sa akin
Naisin mang tumakas sa magulo kong mundo
Ngunit paano? Kung pagkatao at isip ko'y blangko.

unknown

I felt something that even myself didn't know why..
I've ended up my days with nothing
Nothing to say, nothing to do..
I dont know why should i exist.
Abandoned..Alone..Neglected..Alone..Rejected..Trash..
But there's someone who knows exactly how i feel?
Is there someone who can understand?
No one else know how it feels when someone turns you down.
No one else know how it sucks to be me right now.
Each place brought me into a place of nowhere.
As i waste every tear everytime i looked forward into the reality that i have nothing.
Too useless to stay, too hard to quit..is there enough reaon for me to hold on?
My mind my was stuck inside my heart..
Wise decisions tears apart..
For i am too deaf to listen, too blind to see..too paranoid to feel..
That there's no other person lonelier than me.

untitled

Its been a while since i found myself that i longing for you.
Im always looking for your presence but i know you'll be okay.
So i'll let you do the things that you really want,
Though your absence kills me slowly
Coz i really need you now so badly.
Our happy moments that we've shared before, would it be just a forgotten memory?
It feels like empty and abandoned.
And it cause too much pain for me.
i have nothing to do, but to wait for you...
Here..
Tonight...

"CONFESSIONS"

One of the reasons why people get so sentimental its because memories are the only thing that don't change while everybody else does. There are things in life that you can't hold on forever, no matter how much you fight for it. Sometimes destiny isn't always good,it becomes playful. When you met someone, you learned to love.You thought it was destiny who made your paths cross. But what if making your paths cross is just the part of the game that the playful destiny create?Making you realize in the end that the person you thought that was destined for you wasn't really meant to stay. But only destined to you feel love and leave you when you've already fallen. Its not easy to state a reason when you decide to leave your love. Some might think its just an excuse, some may blame you, some may be mad at you. what they dont see is the fact that it hurts you even more to hurt someone who deserve to be hurt, especially  when you can't actually state the reason why you have to leave. You can never owned somethng that was never yours, so let's just stop gripping on thing we expect to last forever. Nothing last forever, forever is a lie.Everything is transitory. So while you have something in your hand, put in mind that its just borrowed, so that  someday when its gone it wont take eternity just to let it go. When your feeling gets strong for someone its always wise to stop for a while and give you heart - a time to breath, a time to use our mind, to weigh the situation, based on reason not on emotion, because the saddest thing that can happen is when one fall in love, while the other want nothing, more than friendship. Love can sometimes be magic, but magic can be an illusion. There are times when i wish that i was limited to certain emotion, so that i'll never have experience pain, never feel betrayed or disappointed and never get fragile heart broken. But the same means that i'll never know how it feels to be loved and be love in return. The thought of it kinda scares me to have a heart that's whole but numb or a heart that's broken but real.  Someday, we'll all be looking back to those days that we learned to love, get hurt, cry and fight. maybe when the time comes, we'll all be laughing at our old dumb selves, realizing how stupid we were to stand up for things, we knew we weren't really meant for us. But i guess, learning takes time. and mistakes makes our journey fun.